Efrosini Vizovitou

lovepoemsThe taxi wala insisited that he take me right into the heart of old Delhi. Past Ajmeri Gate and the Red Fort we reached Chandni Chawk. The more we moved, the more life of simple people unfolded. Part of an endless convoy of daily survival full of labour and sweat.

I stepped down and gave a quick look at my map. The spice market, the bangles street, all awaited me in full taste and colour. The surge of people carrying overburdened carts and endless rickshaws never came to a halt but soon turned into a crawling swarm. I left myself hypnotized to be driven ahead. Now I was part of it, a thousand eyes blinking, a thousand legs moving. A shout here,a blend of odours there. I dried my sweaty forehead with the back of my hand.

I consulted my map again.A group of Anna Hazare followers holding banners and crying their guts out,made me turn behind.Suddenly, I saw a musical instruments shop just around the corner. I glanced up a small rusty sign and climbed a narrow flight of stairs.I had to bend and enter a small door.Suffocating atmosphere full of dusty objects and there it was!Mr Ganesh Singh taking his afternoon nap on his bench.I stood staring at him but I wouldn’t wake him up. Such a fine Indian middle aged man! But in India you are never unnoticed.His neighbour seeing me rushed to wake him up in a torrent of words unknown to my ears. He jumped up and uttered

‘’Yes mam, hello mam, what can I do for you mam?’ 

’I explained that I wanted a good amount of pairs of grugus,feet bands with little bells for dancers. I’ll never forget his hearty smile.Maybe I just gave him the food for a week or even a month for his whole family. Or because we foreigners are like gods to them in hindu tradition. He was so happy I was his client of the day!

Now I turn his card between my fingers.Yes that market with all that life, Mr Ganesh Singh and my gurgus reign my memories till now. I’m there and they’re here. Whenever I put on my gurgus and dance, the sounds they make bring me back again and again. What is called unconditional love…


Ευφροσύνη Βυζοβίτου


Ο οδηγός ταξί επέμεινε να με πάει κατευθείαν στην καρδιά του Παλαιού Δελχί. Περνώντας μπροστά από το Κόκκινο Φρούριο και την Πύλη Ajmeri ,φτάσαμε στο Chandni Chawk. Όσο πιο πολύ προχωρούσαμε, τόσο πιο πολύ ξεδιπλώνονταν η ζωή των απλών ανθρώπων. Μέρος ενός ατελείωτου συρμού καθημερινής επιβίωσης γεμάτου μόχθου και ιδρώτα.

Κατέβηκα και έριξα μια γρήγορη ματιά στον χάρτη μου. Η αγορά των μπαχαρικών, ο δρόμος με τα πολύχρωμα βραχιόλια, όλα με περίμεναν μες στις γεύσεις και τα χρώματα. Το κύμα των ανθρώπων που μετέφερε υπερφορτωμένα κάρα και τα ατελείωτα ποδήλατα δεν σταματούσε ποτέ αλλά σύντομα μετατράπηκε σε ένα σμήνος που σέρνονταν. Αφέθηκα υπνωτισμένη να με οδηγούν μπροστά. Τώρα ήμουν ένα μέρος του με χιλιάδες μάτια να ανοιγοκλείνουν και χιλιάδες πόδια να κινούνται. Μια φωνή εδώ, ένα μείγμα από μυρωδιές εκεί. Σκούπισα το ιδρωμένο μου μέτωπο με το πίσω μέρος του χεριού μου.

Συμβουλεύτηκα ξανά τον χάρτη μου. Ένα γκρουπ από οπαδούς του Anna Hazare κρατώντας πανό και στριγγλίζοντας, με έκαναν να γυρίσω πίσω μου. Ξαφνικά είδα ένα κατάστημα με μουσικά όργανα πίσω απ’ την γωνία. Κοίταξα ψηλά σε μια μικρή σκουριασμένη πινακίδα και ανέβηκα μια στενή σκαλίτσα. Χρειάστηκε να σκύψω και να μπω από μια μικρή πορτούλα. Η ατμόσφαιρα ήταν αποπνικτική γεμάτη από σκονισμένα αντικείμενα και νάτος λοιπόν! Ο κύριος Ganesh Singh έπαιρνε τον μεσημεριανό του υπνάκο πάνω στον πάγκο του. Έμεινα να τον κοιτάζω και δεν μου ερχόταν να τον ξυπνήσω. Ήταν ένας υπέροχος ινδός μεσήλικας. Αλλά στην Ινδία δεν περνάς ποτέ απαρατήρητος. Ο γείτονας του με το που με είδε, έτρεξε να τον ξυπνήσει με έναν χείμαρρο από λέξεις άγνωστες στ’ αυτιά μου. Αναπήδησε και ψέλλισε:

‘Μάλιστα κυρία, χαιρετώ κυρία, τι μπορώ να κάνω για σας κυρία;’

Του εξήγησα πως ήθελα έναν αρκετά μεγάλο αριθμό από grugus ,τα μικρά καμπανάκια που φοριούνται στα πόδια από τους χορευτές. Δεν θα ξεχάσω ποτέ το εγκάρδιο του χαμόγελο. Ίσως απλά να του εξασφάλισα τον επιούσιο για μια βδομάδα ή ακόμα για έναν μήνα για ολόκληρη την οικογένεια. Ή ίσως εμάς τους ξένους να μας βλέπουν σαν μικρούς θεούς στον ινδουισμό. Ήταν τόσο ευτυχισμένος με τον μοναδικό πελάτη του για εκείνη την ημέρα!

Τώρα γυρνάω την κάρτα του ανάμεσα στα δάκτυλα μου. Πράγματι, εκείνη η αγορά μ’ όλη αυτήν την ζωή, ο κύριος Ganesh Singh και τα καμπανάκια κυριεύουν την μνήμη μου ως τώρα. Είμαι εκεί και αυτοί είναι εδώ. Όποτε φορώ τα grugus και χορεύω , ο ήχος τους με ταξιδεύει πίσω εκεί ξανά και ξανά. Αυτό που ονομάζεται ‘αγάπη δίχως όρους…’