Η Ινδία στο βιβλίο του Γιάννη Φίκα «Οι Μύθοι του Αρχαίου Κόσμου»

Το βιβλίο του καθηγητή Γιάννη Φίκα «Οι Μύθοι του Αρχαίου Κόσμου» παρουσιάζει με  συγκριτικό τρόπο τους  μύθους  της αρχαίας Ελλάδας, της Αιγύπτου, της Ινδίας, του Θιβέτ, της Κίνας, της Ιαπωνίας, του Ιράν, των  Τολτέκα,  Μάγια, και  Αζτέκων καθώς και τους  μύθους της Κέλτικης και της Ουαλικής παράδοσης. Επιπλέον το βιβλίο εστιάζει  στην αναγέννηση της αρχαίας ελληνικής μυθικής σκέψης στην εποχή της Αναγέννησης καθώς και της κέλτικης παράδοσης  στο έργο του Βάγκνερ.

Οι μύθοι σε όλους του αρχαίους πολιτισμούς αφηγούνται  αρχετυπικές αλήθειες που σχετίζονται με τη δημιουργία του κόσμου και του ανθρώπου. Σκοπός του μύθων αυτών αλλά και των συμβολικών στοιχείων που περικλείουν είναι να δώσουν τις αρχές που θα ζωογονήσουν το μέλλον και να  οδηγήσουν τον άνθρωπο από τον κόσμο των αισθήσεων,  τον κόσμο της πολλαπλότητας  στον  πνευματικό κόσμο,   στον κόσμο της  ενότητας.

Το κεφάλαιο για την Ινδία (σελίδες 108 – 115) περιλαμβάνει αναφορές για τις Γιούγκα, την τελετή Βεσάκ (πανσέληνο του Βούδα), τη Ραμαγιάνα, τη Μαχαμπαράτα, την Ουτάρα Γκίτα και την Μπαγκαβάντ Γκίτα με μεταφρασμένους στίχους από το 17ο κεφάλαιο.  

Παραθέτουμε παρακάτω ένα απόσπασμα από το βιβλίο για την Ουτάρα Γκίτα:

Στην Ουτάρα – Γκιτά ο Αρτζούνα έχει ξεπεράσει τις αμφιβολίες, τους δισταγμούς και τη σύγχυση που προκαλείται από την κατώτερη ανθρώπινη  φύση, τα πάθη και τα ελαττώματα. Δεν αναρωτιέται πλέον για τη δράση και την αδράνεια, αλλά για το υπέρτατο ον, το Βράχμαν. Ο Κρίσνα δεν είναι πια ένας εξωτερικός δάσκαλος, αλλά ένας εσωτερικός, είναι η φωνή της συνείδησης, η εσωτερική φωνή της σιγής, ο άηχος ήχος. Ο νους έχει ελευθερωθεί από κάθε υλικό στήριγμα και η ψυχή ως ένα φτερωτό ον διαπερνά τον θεϊκό κόσμο του πνεύματος.

Ο Κρίσνα του υπενθυμίζει ότι ο Βράχμα εναρμονίζει την εσωτερική φύση του ανθρώπου με την παγκόσμια φύση και ότι εκείνος που κατακτά την ηρεμία και τη γαλήνη του νου μετά τη νίκη στο πεδίο της μάχης με τους εσωτερικούς εχθρούς της ψυχής, δεν χρειάζεται πλέον να αγωνισθεί για τη γιόγκα, την ένωση, γιατί βρίσκεται ήδη στο Ένα, σε ένωση με το Ον.

Η ορθή δράση οδηγεί στην καλλιέργεια της Διάκρισης, στην απομάκρυνση από τον χώρο των παθών, στην ένωση με το εσωτερικό ον και στη λύτρωση από τον τροχό των διαδοχικών ενσαρκώσεων.